Roemrijk Verleden

Beelden in Beeld

Een kunstwerk met een verleden op een plek doordrongen met historie. Voordat het kunstwerk hier belandde had het al een heel leven achter de rug. Letterlijk en figuurlijk. Nu heeft het zijn plek gevonden. Te midden van mensen met ieder een eigen gekleurd levensverhaal. Een plek met gelijkgestemden. 

Het leven van El Consuelo is begonnen in het atelier van Paul Haentjes. Of beter gezegd: in zijn hoofd. Als idee, ontsprongen uit de geest van de kunstenaar. Middels schetsen en plak- en knipwerk vond het zijn eerste vorm. Met grote liefde werd het geesteskind gebakerd en met het idee gespeeld. Totdat het zijn uiteindelijke gestalte kreeg. 

Het beeld refereert aan een bouwwerk. Drie zuilen dragen een soort balustrade, waarop drie andere wederom een balustrade ondersteunen. Inspiratie vond Haentjes in de Griekse architectuur. Hier konden draagzuilen bestaan uit een vrouwenfiguur – kariatide – of een mannenfiguur – atlas. Haentjes heeft hierin een middenweg gezocht. Enerzijds zijn ze in vorm en maat robuust, gemaakt uit hout van de eik – de koning van het woud. Anderzijds bevatten ze vrouwelijke vormen en lijken sierlijk door draaiingen. In het kunstwerk wordt ruimte gesuggereerd, doorkijkjes gecreëerd. Een spel wordt gespeeld met verdraaiingen en spiegelingen. Hierdoor wordt spanning opgeroepen. Tussen man en vrouw. Tussen functioneel en nutteloos. Tussen open en gesloten. Tussen cultuur en natuur. 

Een eik kan eeuwenoud worden. Kunstwerken vervaardigd uit eikenhout ook. Mits op de juiste plek bewaard. Mits met de juiste zorg behandeld. El Consuelo’s ‘roots’ zijn in Vught. Daar is negen kuub eikenhout verzameld waar de granaatscherven van de oorlog nog inzaten. Haentjes heeft het hout verzorgd. Gekoesterd. Een nieuw leven gegeven als kunstwerk. Het geheel is doelbewust met transparante lak behandeld. Hierdoor wordt het zicht behouden op het maakproces, de houtverbindingen. En op de ziel van het hout zelf. 

Deze ziel werd uiteindelijk met handen en voeten betreden. In 1997 werd El Consuelo geplaatst in Park Kienehoef. Op een plek waar meerdere paden elkaar kruisen. Waar richtingkeuze het pad op een andere manier kan laten vervolgen. De getordeerde en omgekeerde vormen van het kunstwerk geven ook de suggestie van doorgroeien. Alsof het bouwwerk optisch eindeloos omhoog kan gaan. Maar in plaats daarvan verpieterde het bijna. Werd het verwaarloosd. Beklad. Met hakenkruizen nota bene. Alsof dat nog niet genoeg was, werd het in 2006 verbannen naar de gemeentewerf. Daar ging het bijna verloren, werd het bijna vergeten. Bijna. 

El Consuelo Kunstcolumn Beelden in Beeld Kunststichting Sint-Oedenrode

In 2007 werd het liefdevol opgenomen in Odendael. El Consuelo kwam weer in zorgzame handen. Het kunstwerk werd in volle glorie hersteld. Hervond zijn plek in Sint-Oedenrode. Met een ereplaats in het atrium van het Hof van Rode. Wellicht is het nu nog meer één met zijn omgeving dan voorheen. Een nieuwe locatie kan in ieder geval een nieuwe context bieden die de betekenis van het kunstwerk verdiept. In dit atrium kruisen de wegen van de bewoners. Bewoners die in het verleden ieder hun eigen wegen hebben bewandeld, keuzes hebben gemaakt. In Odendael hebben zij een plek gevonden om tot rust te komen. Net als El Consuelo. ‘Consuelo’ laat zich uit het Spaans vertalen in troost, hoop, verlichting. Odendael biedt dit voor zowel het kunstwerk als de bewoners. Als eerbetoon aan een roemrijk verleden. 

 


Columnoverzicht